De première van “De Groenstraat” is een week uitgesteld omdat onze “Revue van het ontembare leven” meer tijd in beslag heeft genomen dan voorzien. Ik zit nu nog volop aan de tekst te prullen en hem van buiten te leren. Nu, de stress valt wel mee hoor. Ik wil dit verhaal gewoon heel graag vertellen.

Met het Marthatentatief willen we toneel maken over vandaag. Ik merk dat hoe dichter ik de theatervoorstelling bij mezelf houd, hoe beter ik kan vertellen wat ik van dat vandaag vind. Dat wil niet zeggen dat “De Groenstraat” enkel over mezelf gaat. Ja, ik heb daar op school gezeten maar het gaat veel meer over hoe die school op tien jaar tijd is veranderd van een ‘witte’ naar een ‘bruine‘ school, zoals ook Borgerhout veranderd is. De leraars die daar al twintig jaar les geven, hebben veel zien veranderen. Hoe gaan zij mee met de tijd, hoe gaan ze om met het verlies en wat krijgen ze in de plaats?

Ik ben een optimist. Ja, er is heel veel miserie en kloterij maar er zijn evenveel goede dingen. Het één wint het nooit van het ander. Ik vind dat je moet focussen op de goeie zaken en ervan uitgaan dat alles altijd beter kan.

Als kind was ik ook al ‘de pippo’, de onnozelaar. Babbelen, zeveren, lawaai maken. Ik was heel enthousiast. Dat hoorde ik ook nu weer van de leraars van De Groenstraat waarmee ik heb gepraat in de aanloop naar de voorstelling.

Ik vind dit een fantastische tijd. Op mijn twintigste was ik nog een nostalgicus maar nu weet ik dat je gewoon mee moet met de tijd. Het is zelfs geen kwestie van willen. Als je niet mee evolueert, dan ben je gezien. Trouwens, voor alles wat verdwijnt komt er iets anders in de plaats en vaak zijn dat mooie dingen.

Ik weet wel dat ik de wereld niet kan veranderen maar ik ben nu eenmaal het geëngageerde type. Natuurlijk gaan we nooit het paradijs bereiken, maar je kan daar toch naar streven. Niet dat ik het ook echt zou willen vinden want dat zou heel snel gaan vervelen. Als er geen verlangen meer is, dan zit je in de hel.

Het is niet omdat ik een vrouw, kinderen en een huis heb, dat ik nu ‘gesetteld’ ben. Je moet natuurlijk gewoon blijven buiten komen, blijven zoeken en regelmatig een babysit regelen. Ik ga nog elk jaar de avond voor mijn verjaardag een pintje drinken op café en dan sms ik mijn vrienden of ze niet langskomen. Je bent ‘gesetteld’ wanneer je die dingen niet meer doet. Je moet het jezelf lastig durven maken want achteraf ben je altijd blij dat je toch naar buiten bent gegaan.

Ik ben een echt stadsmens. Ook rust vind ik in de stad. De Schelde, de kathedraal of het Plantijn Moretusmuseum, rustige plekken genoeg in Antwerpen. Op een verloren halve dag naar de Fnac gaan om een cd te kopen en daarna op een terras gaan zitten op de Groenplaats, is voor mij ook al een feest.

Ik zou wel eens een toneelstuk willen maken over Winnie-the- Pooh. Iets met muziek waarin ik kan zingen. Nee, geen musical! Ik heb dat boek van A.A. Milne zo’n tien jaar geleden ontdekt. Dat boek heeft zo’n enorme poëzie en heeft trouwens weinig met de Disney-versie te maken. Het origineel heeft een filosofische kant en een zekere frivoliteit die ik fantastisch vind.

Deze groene schoenen zijn mijn theaterschoenen. Ik heb ze gekocht voor de nieuwe voorstelling. Ik heb eigenlijk geen favoriete schoenen. Doorgaans heb ik twee paar die ik draag totdat ze versleten zijn.

[ "De Groenstraat" van Marthatentatief gaat nu woensdag in première in Rataplan. Alle voorstellingen zijn uitverkocht maar misschien kan u nog een kaartje bemachtigen voor de extra voorstelling op 15 juni 2010.]