Ik heb het gevoel dat ik in een soort stroomversnelling terecht ben gekomen. Zo gaat dat als je aan een groot project werkt als dit, dan trek je makkelijk interessante mensen aan.

Mijn grootvader had een grote liefde voor muziek. Mijn moeder was beeldend kunstenares. Ze ontdekten dat ik snel mee was met muziek en besloten me naar de muziekschool te sturen. Het eerste wat ik zei toen ik mijn instrument mocht kiezen was : "ik neem de piano, dan kan ik ook componeren."

Ik wil mensen ontroeren met mijn muziek. Dat klinkt misschien ouderwets maar ik wil dat de muziek aankomt bij het publiek. Ik schrijf niet voor een stelletje intellectuelen.

Poëzie lezen is als mediteren. Het brengt rust. Het feit dat ik er nu amper tijd voor heb, wil zeggen dat ik iets te snel aan het leven ben.

Als de wind heel erg ruist en er bepaalde tonen door de schoorsteen zoemen, kan me dat inspireren. Als er ergens werken bezig zijn, hoor ik de boventonen van de hamertjes die slaan en ontdek ik ritmische patronen.

Ik heb de reputatie het de muzikanten moeilijk te maken met mijn werk. Dat doe ik niet met opzet, dat blijkt eigen aan mijn schrijfstijl.

Ik ben sinds 2007 'composer in residence' bij Muziektheater Transparant. Mogen werken voor zo'n huis met naam en faam, zie ik als een vorm van erkenning.

Ik heb niet het gevoel dat ik me extra moet bewijzen als jonge vrouw in een mannenwereld. Als je goed werk aflevert, doet dat er allemaal niet toe. Toen ik nog weinig ervaring had, lag dat moeilijker. Als je dan geen dirigent hebt die je advocaat wil zijn, sta je daar.

Ik word zelf het meest ontroerd door muziekwerken die voorbijgaan aan de noten, die iets vertellen. Dat heeft alles met metier te maken.

Als ik steden verken doe ik dat het liefst te voet, dan zie je meer. Daarom houd ik van makkelijke, platte schoenen, zoals deze. 

["An index of memories" speelt op vrijdag 12 maart 2010 in De Singel in Antwerpen. Annelies Van Parys componeerde de muziek. Caroline Petrick regisseert. Een productie van Transparant]