Thomas Vanderveken zag als kind enkele voorstellingen van Jozef van den Berg, in de jaren zeventig en tachtig een erg populair Nederlands poppenspeler, toneelschrijver en acteur. Bekende voorstellingen van Jozef van den Berg zijn ondermeer “Moeke en de Dwaas”, ”Genoeg Gewacht” en “De Geliefden” waarvan u hier een fragment kan zien.

“Jozef van den Berg was en is controversieel”, zegt Thomas Vanderveken. “Hij balanceert tussen kunst en waanzin, tussen intense schoonheid en flauwe betweterigheid. De poëzie van zijn voorstellingen is soms tergend eenvoudig, dan weer kinderlijk briljant. Hij is een prekende missionaris, maar zal niemand dwingen. Zijn zoektocht is tegelijk liefdevol en rauw, omdat hij steekt waar het pijn doet: als het erop aankomt, zijn we allemaal opportunisten. Werkelijk niemand gaat vrijuit. Als kind voelde ik de zelfvernietigende kracht van zijn voorstellingen aan. Ik werd erdoor aangezogen en was er tegelijk bang voor.”

In 1989 kondigde Jozef van den Berg onverwacht aan dat hij niet meer zou optreden. Hij trok zich volledig terug en leeft nu als kluizenaar. “Jozef van den Berg een grens is overgestoken waar ik hem niet meer kan volgen. Zijn verbeten geloof is daarin voor mij nog een grotere obstructie dan zijn levenswijze. Voor zover ik weet, woont hij nu in een soort tuinhuis, waar hij leeft van wat men hem brengt. Maar je zou het de ultieme conclusie kunnen noemen van zijn theaterstukken: wars van alle agressie en winstbejag enkel nog het "goede" nastreven. Kunst, theater, zit er niet meer in vrees ik. Maar hij heeft bij mij als kind een snaar geroerd die nog altijd trilt. De inzet van kunst is groot, en er is niets indringender dan jezelf helemaal bloot te geven op zoek naar de waarheid.”