Kickboxen tegen je eigen schaduw

ma 10/05/2010 - 12:44 Samen met zijn oudere broer recreëerde Zack Oberzan de homevideo's die ze als tieners samen maakten, twintig jaar en een hoop plotwendingen later.

Kunstenfestivaldesarts Filmfestival van Gent 2010 podium theater film multimedia zachary oberzan jean-claude van damme kickboxen sport homevideo maine new york city

Wat voor voorstelling is “Your brother. Remember?”

Het is een multimedia-voorstelling, met een groot deel film, en een deel dat zich live afspeelt op het podium. Het filmmateriaal komt uit verschillende bronnen: bestaande actiefilms, zoals Kickboxer met Jean-Claude van Damme, homevideo’s uit de late jaren ’80 waarin mijn broer en ik scènes uit die actiefilms naspeelden in onze woonkamer én recente remakes van die homevideo’s die ik het voorbije jaar heb opgenomen. Die drie beeldstromen wisselen elkaar af en lopen door elkaar heen.

En wat probeer je daarmee te vertellen?

De filmfragmenten zijn eigenlijk maar een medium om tot een dieperliggende boodschap te komen. Ik wil iets vertellen over het voorbijgaan van de tijd, over hoe kinderen beïnvloed worden door beelden, over de relatie met mijn broer en over mijn familie in haar geheel.

Aan de hand van een kickboxende Jean-Claude Van Damme?

Helemaal. Kijk, als je die oude filmpjes bekijkt die mijn broer en ik als tieners maakten lijkt het misschien alsof we dikke vrienden waren, maar dat was niet zo. We waren erg verschillend: Gator was de grote, sportieve, populaire grapjas en ik was de kleine, ernstige boekenwurm. We begrepen elkaar amper, en het feit dat ons gezin ondermijnd werd door depressies, door de scheiding van mijn ouders en door een schrijnend gebrek aan liefde, maakte het er niet eenvoudiger op. Ons verkleden in dwaze kostuums en filmpjes maken was het enige dat we samen deden en waar we ons mee amuseerden. We vonden onszelf wel clever toen, en voelden ons beter dan die belachelijke B-films vol houterige acteurs en flauw melodrama.

Hoe kwam je op het idee om die spielerei weer boven te halen?

Er is sindsdien ontzettend veel gebeurd. Toen ik achttien werd ben ik naar een prestigieuze universiteit gegaan en ben ik van Maine naar New York City verhuisd. Ik heb een acteercarrière kunnen uitbouwen, muziekalbums gemaakt en zelfs een langspeelfilm. Mijn broer is altijd in Maine gebleven, kreeg foute vrienden, raakte zwaar verslaafd aan drugs en heeft al enkele keren in de gevangenis gezeten. Bovendien is Jean-Claude van Damme ondertussen ook twintig jaar ouder geworden, en heeft hij zijn deel van successen en mislukkingen te verwerken heeft gekregen: drugs, vrouwen, geflopte films, noem maar op. Het lijkt misschien alsof onze levens in een totaal andere richting geëvolueerd zijn, maar dat is maar schijn. Gator is een fantastische acteur. Ik sta te acteren op een podium, hij in het kantoor van de dokter die hem methadon moet voorschrijven, maar in essentie doen en kunnen we hetzelfde. Ik wou graag die zes personages bij elkaar brengen: ik, mijn broer en Jean-Claude zoals we vroeger waren en wij drieën zoals we nu zijn. Om Jean-Claude anno nu weer te geven gebruik ik beelden uit de fantastische film “JCVD” waarin hij zichzelf speelt, als verlopen filmster.

Was je broer enthousiast toen je hem je idee voor dit project vertelde?

Hij vond het een fantastisch idee. Het was niet gemakkelijk - als ik te lang weer in Maine ben, word ik depressief en moet ik even terug naar New York - maar hij is me de heel tijd blijven opjagen: wanneer gaan we nog eens filmen? We moeten dat ene stukje nog doen! Wanneer kom je nog eens langs? Stukje bij beetje hebben we alles voor elkaar gekregen. Al moesten we snel afstappen van het idee om alles perfect na te bootsen. Je kan het verleden niet recreëren. De waarde van het project zit ‘m in het feit dat mijn broer en ik weer een relatie hebben kunnen opbouwen, dat we elkaar vaker zien, en graag zien.

Dat is een heel persoonlijk gevolg van een artistiek project.

Ja, maar zo wil ik het ook. Je kan als acteur tekst van buiten leren, op een podium klimmen en emoties nabootsen en daar een enorme voldoening uit halen. Maar dat is mij te afstandelijk en te kunstmatig. Ik wil op een podium kunnen staan en aan honderd mensen iets vertellen op dezelfde manier waarop ik ze nu tegen jou zeg. Wat ik creëer moet mij concreet helpen om mijn leven te leiden, moet een positieve impact hebben op mijn leven. Waarom zou je het anders doen?
 

["Your brother. Remember?" - Almost Cinema. Vooruit, Gent. 15.10.2010 - 16.10.2010]





Cobra rubrieken