Een arm meisje schuimt blootsvoets de straten af. Ze leurt met lucifers maar krijgt er geen verkocht. Het is de laatste dag van het jaar en het vriest dat het kraakt. Ze kijkt binnen door het raam van een koopmanshuis en ziet het dampende ganzengebraad op tafel, een kerstboom met schitterende lichtjes en lachende gezichten.

Met haar laatste krachten strijkt ze alle lucifers af die nog in haar schort zitten. In het licht van de vlammen ziet ze de meest wonderbaarlijke taferelen: een levende gans, een prachtige kerstboom en tenslotte haar lieve grootmoeder die haar meeneemt naar een betere wereld. Een wereld zonder kou, honger en angst, dicht bij God.

Hans Christian Andersen schreef "Het meisje met de zwavelstokjes" in 1846. Toen waren het nog donkere tijden. De armen werden massaal uitgebuit en Daens moest nog opstaan om het werkvolk te redden. Maar ... is het nu zoveel beter? Wegens een gebrek aan opvangplaatsen slapen asielzoekers in Brussel op straat. Met hun kinderen. Bij temperaturen onder nul. De regering belooft (?) een oplossing tegen begin volgend jaar. Zalig kersfeest iedereen!