Stephen Vizinczey (1933) vluchtte na de Hongaarse opstand in 1956 uit het bezette Boedapest. Hij had er filosofie gestudeerd en gedichten geschreven. Na een verblijf als docent in Italië en Canada trok hij naar Londen, waar hij in 1966 “In Praise of Older Women” publiceerde.

Het is een sterk autobiografische roman over de ontdekking van de seksuele en intellectuele vrijheid aan de hand van prachtig beschreven erotische ontmoetingen van een jongeman met enkele oudere vrouwen. “Loflied op de rijpe vrouw” begint als het jongetje moet tolken voor vluchtende Hongaarse vrouwen die zich voor de Amerikaanse bevrijders prostitueren. De achtergrond van de verhalen is er één van oorlog (Tweede Wereldoorlog), bezetting (de Russen en hun Hongaarse marionetten) en migratie (naar Italië en Canada).

De verhalen zelf gaan over seksueel uitgehongerde vrouwen van dertig, katholieke meisjes die tot alles bereid zijn behalve dat, getrouwde vrouwen en zelfs over “gelukkig zijn met een frigide vrouw”. Met elke episode leert hij wat bij, komt de volwassenheid naderbij. Stephen Vizinczey schrijft met grote helderheid, wijsheid, betrokkenheid en humor.

Dat literatuur wel degelijkheid met seksualiteit te maken heeft is een rode draad in de essaybundel “Waarheid en leugen in de literatuur”. Stephen Vizinczey houdt niet van leugens en zelfbedrog. Zijn kijk op de literatuur is streng, soms verrassend en heel persoonlijk. Net als in Frankrijk waar zijn werk voor ophef zorgde, werden de debuutroman en de essays hier samen vertaald en uitgegeven.

["Loflied op de rijpe vrouw" - Stephen Vizinczey. Lebowski Publishers, 2010]

["Waarheid en leugens in de literatuur" - Stephen Vizinczey. Lebowski Publishers, 2010]