Hoe vaker Joann Sfar Gainsbourg op de Franse tv zag, hoe meer hij er naar uitkeek om volwassen worden. Hij zag een zanger, een speelvogel, een charmeur. Maar achter de vele gedaantes van Gainsbourg zitten evenveel complexe verhalen.

Als klein jongetje - né Lucien Ginzburg - liep hij met een gele ster op zijn jasje door de straten van Parijs. Als volwassene nam hij een reggaeversie op van de Marseillaise, het Franse volkslied. "Aux Armes et cetera" zette kwaad bloed bij rechtse oorlogsveteranen.

Om een heel andere reden was ook "Je t'aime...moi non plus" een echt schandaallied. Hij schreef het erotisch getinte nummer voor Brigitte Bardot, maar bracht het uiteindelijk uit met zijn vriendin Jane Birkin.

Hij worstelde met een alcoholverslaving en schandaliseerde heel Frankrijk met zijn dronken verschijningen op televisie. Zo choqueerde hij zangers Whitney Houston door herhaaldelijk "I want to fuck you" te lallen. Maar Gainsbourg was ook de man die - eens hij weer sober was - beschaamde tranen huilde om zijn gedrag.

Sfar, die eigenlijk striptekenaar is, maakte een eigenzinnige biopic over zijn jeugdheld. Nadat Charlotte Gainsbourg de rol toch niet wou aannemen - te pijnlijk - vond hij in theateracteur Eric Elmosnino een perfecte "je-m'en-foutist". "Vie Héroïque" werd een donker sprookje, waarin de fragiele en de controversiële Gainsbourg zij aan zij staan.

['Serge Gainsbourg, vie héroïque' van Joann Sfar. Met: Eric Elmosnino, Laetita Casta. Vanaf 03.02.2010 in de Belgische zalen]