De geneugten van het vrijgezellenbestaan

Na drie albums waarop zijn stem en piano centraal stonden, trok Frederik Sioen naar Zuid-Afrika, waar hij met lokale muzikanten ‘Calling Up Soweto’ opnam. Vervolgens beet hij zich vast in oude soul met het oog op het liveproject ‘Sioen Takes It To Motown’ en beide ervaringen hebben een onmiskenbare invloed gehad op de nieuwe richting die de Gentse zanger met zijn vijfde plaat is ingeslagen. Zijn muziek klinkt lichtvoetiger, extraverter en meer uptempo dan vroeger. Op zijn 32ste gaat Sioen onbesuisd de poptoer op en laat hij ook regelmatig de kwajongen in zich aan de oppervlakte komen.

Het punt na de titel, ‘Sioen.’, staat er niet toevallig: deze cd is te nemen of te laten. De meeste songs kwamen tot stand in een periode waarin de artiest zich, na het stranden van een relatie, weer ongeremd aan de geneugten van het vrijgezellenleven overgaf en dat zullen we geweten hebben. Er wordt behoorlijk wat gefeest en rondgefladderd in de songs (zie: ‘Sex’, ‘Running From the Cops’). In het grofkorrelige ‘Blackout’, verreweg onze favoriet, heeft Sioen zelfs zo diep in het glas gekeken dat hij niet eens meer weet hoe de vrouw naast wie hij wakker wordt in zijn bed is beland. Het sensuele ‘Bad, Bad World’, het catchy ‘I’m Not ready To Love You Like I Do’, het luchtige en speelse ‘Why Shouldn’t I?’, dat door Serge Feys van gekke keyboardgeluidjes is voorzien: een voor een zijn het huppelende en stuiterende deuntjes waar je als luisteraar prompt een goed humeur van krijgt. Sioen plukt de dag, jaagt zijn dromen na en komt dit keer met materiaal op de proppen dat hem ook live de gelegenheid moet geven zich ongeremd te amuseren.

Dit keer ging de zanger allianties aan met buitenlandse songwriters die weten hoe een hit in elkaar zit. Onder hen: de Brit Ashley Hicklin, die eerder al samenwerkte met Tom Dice; de Zweed Peter Kwint, die zowel Britney Spears als Heather Nova tot zijn cliënteel mag rekenen, en de in Berlijn wonende Texaanse zangeres Ginger MacKenzie. Het resultaat klinkt zwierig en uitbundig, professioneel én radiovriendelijk, en altijd blijft er ruimte voor een goeie groove. Bassist Mirko Banovic en drummer Karel De Backer zorgen er steevast voor dat er vaart in de liedjes zit.

Ter geruststelling van de fans van het eerste uur, kunnen we melden dat de melancholie niet helemaal is verdwenen. In ‘Make It Real’ en ‘Crime of Passion’ mogen de piano en de strijkers weer even op de voorgrond, en ook de ballad ‘Please Hold Me in Your Arms’ is een welgekomen rustpunt. ‘Sioen.’ is een pretentieloze popplaat die, dankzij de productie van Frederik Segers (gitarist bij Marvelous Something) uitstekend klinkt en méér goeie ideeën huisvest dan je bij een eerste kennismaking zou vermoeden. “My way, my way, is gonna work out”, zingt Sioen in een nummer dat je zou kunnen opvatten als een ode aan de eigenzinnnigheid. En we zijn de laatsten om hem tegen te spreken.

Dirk Steenhaut

[Sioen.' - Sioen. Kabron, 2012]