Nog altijd maar 21 is ze, Anja Plaschg, maar toch heeft ze onder de naam Soap&Skin al twee prachtplaten op haar conto. In 2009 kwam haar debuut ‘Lovetune for Vacuum’ uit het niets overgewaaid uit een Oostenrijks bergdorp: een onverwachte broeiplaats voor de aardedonkere, in Weltschmerz gedrenkte pianosongs die haar meteen de nieuwe Nico maakten. Opvolger ‘Narrow’ is opnieuw raak, en is een overtuigende bevestiging van haar talent.
Lang geleden dat we nog zo van onze sokken werden geblazen door een openingstrack als bij ‘Vater’, geschreven nadat Plaschgs vader overleed. Een delicaat onderwerp, maar de rauwe, onversneden emoties klinken oprecht zonder te vervallen in sentimentaliteit. Niet evident als rondom je de volle pianoakkoorden aanzwellen en de violen jammeren, maar zelfs als Plaschg bijna huilend uitschreeuwt klinkt het oprecht in zijn grootsheid. Voeg daar een dubbele finale aan toe – eerst met piano, dan met een portie industrial electronica, en je hebt een bijzonder straf startschot.
En dan is de vraag: hoe volg je zo’n opener op? Uiterst ingetogen, volgens Soap&Skin, met een originele cover van Desireless’ ‘Voyage Voyage’. Het Frans is onaf en haar stem lijkt nooit voluit te gaan – af en toe zúcht ze de klanken er bijna uit - maar die ingehouden kracht werkt wonderwel in contrast met de volle instrumentatie. En ook wanneer ze even later de elektronicakaart trekt met het wervelende, door Autechrebeats gedragen ‘Deathmental’, blijft de jonge Oostenrijkse moeiteloos overeind.
Wie verwacht dat het na zo’n openingstrio stilvalt, heeft het mis, want de mooie songs blijven komen. ‘Cradlesong’ is een bedrieglijk lieflijk slaaplied vol tristesse, opvolger ‘Wonder’ gaat alweer recht naar het hart: een uiterst klassieke melodie effent het pad voor een alsmaar aanzwellende Dez Mona-samenzang in het refrein, tot op het einde de stemmen alleen overblijven met een dissonante viool en aflopen in een originele reverse. En al even inventief is het dubbele slotakkoord, door zijn ongewone ritmesectie: een typemachine trekt ‘Boat Turns towards the Port’ op gang, in afsluiter ‘Big Hand Nails Down’ doet een staande klok dienst als metronoom. Donkere synthbonzen vullen perfect aan, terwijl Plaschg de spanning opdrijft door constant te twijfelen tussen agressie en afwachting.
En dan, plots, is het afgelopen. En hoop je op meer, maar dat komt er niet. En dus begin je opnieuw, en opnieuw. Acht songs, die je stuk voor stuk bij het nekvel pakken en niet loslaten: ‘Narrow’ is nu al een plaat voor de eindejaarslijsten.
Joeri Thiry
