Robin Verheyen recht van Northsea naar Gent, het festival dat hij jaren geleden al als jonge revelatie mocht openen. Nu met zijn Amerikaanse kwartet waarmee hij het gloednieuwe album Trinity uit heeft op het kleine Vlaamse label 52 Creations.

Ingenieuze muziek voor pianoloos kwartet met trompettist Ralph Alessi, bassist Drew Gress en drummer Jeff Davis'. Feilloos vertolkte complexe lijnen, unisono in en unisono uit, boven, onder en door elkaar, samen en dan weer ieder zijn eigen gang. Een enkele keer slechts wordt de gave sonoriteiten van zowel Robin zijn sopraan en zijn tenor als van de trompet van Alessi enig geweld aangedaan. De onvermijdelijke herinnering aan andere dergelijke combinaties. Achterstevoren: John Zorns Massada, en al langer geleden het kwartet van Anthony Braxton met Kenny Wheeler, en heel lang geleden maar onvergetelijk het Ornette Coleman kwartet met Don Cherry. En meteen ook het heimwee naar simpele deunen van Coleman, hoe die in je hoofd bleven en blijven rondzingen ...

Maar met alles wat het in huis heeft, heeft Robin Verheyens RVNY4 ook nog ruimschoots de tijd.

Van alles wat hij aanraakt muziek maken die je niet meer wil en gelukkig ook niet meer kan vergeten, dat is wat tenorist Joshua Redman telkens weer doet. Ook op een doorweekte zondagavond in Gent in gezelschap van het als tamelijk weerbarstig en af en toe baldadig bekend staande trio The Bad Plus. Maar: zingen, zo heeft Coleman Hawkins het voorgedaan toen hij voor de jazz de tenorsaxofoon op zijn beurt "uitvond". En dat was ook het streven, zij het met minder noten op zijn zang, van Lester Young, de tweede vader van de jazzsax. Via zijn vader Dewey staat Joshua Redman rechtstreeks in verbinding met de "uitvinders" en datgene waar het ze om te doen was: het plezier van de jazz, en dat op zo ruim mogelijke schaal doorgeven. Zoals zondag in Gent.

Toen Melody Gardot voor het eerst in Gent was, was ze een meisje dat een paar liedjes had gemaakt die ze met een groepje vrienden op een cd'tje had gezet dat nauwelijks een half uurtje duurde. En dat was het dan ook, haar concert in Gent: die liedjes, halverwege tussen iets wat jazz leek en tegelijk een soort folk was. Met wat langere improvisaties duurde het hooguit vijftig minuten. Het was ontroerend pretentieloos. De tijden zijn veranderd.

Zondag vergastte het inmiddels in diva veranderde meisje het publiek op een compleet geënsceneerde show: bestudeerde belichting vanuit diverse hoeken, een heen en weer wiegend koortje, zoals Melody zelf uitgedost in duizend-en-een-nachtachtige glitterjurken, en een over verhoogjes verdeelde band. De dame zelf heen en weer van de piano naar de microfoon vooraan op het podium, in de weer met half gezongen, half gekreunde songs ... Gewoon een liedje, dat kan ook wel mooi zijn, denk je wel eens, maar ja ...

Marc Van den Hoof