Oscars 2012: nostalgie boven

ma 27/02/2012 - 10:21 Zoals verwacht haalde Iran het van België, op de 84ste Oscaruitreiking. En eveneens zoals verwacht troefde ‘The Artist’ met vijf beeldjes in de belangrijkste categorieën film alle concurrentie af. Maar is dat ook allemaal terecht? Een analyse van onze filmreporter Ward Verrijcken.

oscars the artist hugo the iron lady meryl streep rundskop

Hugo en The Artist

Toen in het eerste uur van de 84ste Oscaruitreiking vier beeldjes, nogal verrassend, richting ‘Hugo’ gingen, dacht ik: Dan tòch! Wie weet komt de betere film uiteindelijk als grote winnaar uit de bus. Maar het heeft niet mogen zijn: de Oscarjury plooide naar de mediahype die sinds het najaar rond ‘The Artist’ is ontstaan in de VS.


Niet dat dat zo’n schande is. ‘The Artist’, de Franse hommage aan de stomme film, is entertainend en clever gemaakt. En dus kan ik er nog wel mee leven dat het goud niet naar ‘Hugo’ of naar het nòg ambitieuzere ‘The Tree of Life’ ging. Het is niet van de grootteorde van ‘Ordinary People’, de Robert Redford-soap, die in 1980 om onverklaarbare redenen Beste Film won in plaats van Scorseses meesterwerk ‘Raging Bull’.
 

Dujardin en Streep

‘The Artist’ claimt ook Beste Regie, Kostuums, Muziek (hoera voor het Brussels Philarmonic, maar de Oscar gaat natuurlijk naar componist Ludovic Bource en niét naar de Belgische uitvoerders), en Beste Acteur. Tja. De Franse komiek Jean Dujardin vertolkt de gimmick perfect, daar niet van, maar het monumentale werk van zowel Gary Oldman in ‘Tinker Tailor Soldier Spy’ als Brad Pitt in ‘Moneyball’ is hoe dan ook superieur.


Bij Beste Actrice veerde ik wél recht. De Amerikaanse media hadden beslist dat Viola Davis moest winnen voor het rassendrama ‘The Help’. Davis is fantastisch in die film, maar als Meryl Streep, na zeventien nominaties, eindelijk nog eens een Oscar verdiende, dan was het wel voor ‘The Iron Lady’. De koningin van de imitatie overtreft zichzelf als Margaret Thatcher, en was ook dolblij (en tegelijk heerlijk zelfrelativerend) in de beste speech van de avond.
 

En wat ‘Rundskop’ betreft: het debuut van Michaël R. Roskam moest, alles welbeschouwd, logisch zijn meerdere erkennen in het Iraanse meesterwerk ‘A Separation’ van Asghar Farhgadi. ‘A Separation’ is één van de beste, misschien zelfs dé beste film van 2011. Zelfs Roskam kan zich daar gracieus bij neerleggen. Wie zijn wij om hem tegen te spreken?

Ward Verrijcken