Herinneringen - Quartier lointain

vr 03/12/2010 - 16:56 Van de Japanse graphic novel "Herinneringen" loopt momenteel de verfilming in de zalen: "Quartier lointain". En ze zijn allebei bloedmooi, vindt onze recensent.

Geert De Weyer - Strip & Graphic Novel recensie film recensie graphic novel & strips jiro taniguchi herinneringen quartier lointain sam gabarski

Terwijl het tweeluik Herinneringen van stripauteur Jirô Taniguchi in september al beëindigd werd, kwam zonet de filmadaptatie van het boek uit: Quartier lointain. Regisseur Sam Garbarski verplaatste het decor van Japan naar Frankrijk, maar behield het trage tempo, de integriteit en de herkenbare emoties. De filmmuziek van Air zorgt voor de final touch. Bloedmooi, vindt onze recensent, die beiden op zich af liet komen.

Wanneer de film even mooi is als het boek

Wat een mooi boek, wat een mooie film. Het komt zelden voor dat een eigenzinnige filmadaptatie van een boek even briljant is als het oorspronkelijke boek. Dat is zonder meer het geval voor de Herinneringen, een tweeluik van de Japanse stripauteur Jiro Taniguchi, dat verfilmd werd door Sam Garbarski onder de titel Quartier lointain. Die film speelt nu in de betere filmzalen of arthouse-filmzalen.

Maar boek en film verschillen van opzet. In de Japanse graphic novel neemt de veertigjarige zakenman Hiroshi Nakahara per ongeluk de verkeerde trein en belandt tot zijn grote verbazing in zijn geboortestad die hij al jaren niet meer bezocht heeft. Het is lang wachten op de volgende trein, en om de tijd te doden, trekt hij naar het graf van zijn moeder. Daar overkomt hem iets wonderbaarlijks: hij wordt naar het verleden gekatapulteerd en beleeft zijn kindertijd opnieuw, met die nuance dat zijn lichaam weliswaar dat van een veertienjarige is, maar zijn geest die van de veertigjarige man die hij al was. Hij schikt zich in zijn lot, maar bedient zich ook van een historisch feit dat hij koste wat kost wil veranderen. Hiroshi doet er alles aan om zijn vader tegen te houden om op die ene dag vrouw en kinderen te verlaten om nooit meer terug te keren. In twee delen van ieder zo'n 206 pagina's, brengt hij de lezer naar de climax toe: de dag dat zijn vader hen verliet.

De filmversie

Regisseur Sam Garbarski adapteerde het boek op zijn manier. Zijn hoofdpersonage is geen Japanner, maar een Fransman. Het decor is niet langer een Japans, maar een Zuid-Frans stadje. Ook de typische Japanse cultuur is in geen velden te bespeuren, maar het verhaal is niet plaatsgebonden. Het gaat om een universeel verhaal, en de rode draad blijft sowieso behouden. 

In Garbarski's versie gaat het om een vijftigjarige stripauteur, Thomas, die op een dag van een stripbeurs terugkeert, de verkeerde trein naar Parijs terug neemt en in zijn geboortestad terechtkomt. Ook hij trekt naar het graf van zijn moeder, valt flauw en staat terug op als de veertienjarige die hij ooit was. De jongen heeft slechts enkele weken om zijn vader tegen te houden om zijn gezin te verlaten. In die paar weken doet hij er alles aan om contact te krijgen met zijn zwijgzame, door het leven getekende vader.

Het leven zoals het zou moeten geweest zijn

Garbarski slaagt er net als Taniguchi in om de emoties van alle hoofdrolspelers geloofwaardig te maken. Of de acteurs nu van papier of van vlees en bloed zijn: ze leven, en zijn meer dan herkenbaar. In feite komt het verhaal neer op de vraag die iedereen zich ooit wel eens stelt: hoe zou je je leven veranderen als je in de tijd kon terugkeren met de kennis die je als volwassene bezit?

Zowel de film als het boek kennen een traag tempo, en net dat - inclusief de wat mystieke zweverige muziek van Air - doen aangenaam wegdromen en hier en daar een traantje wegpinken. Het leven zoals het zou moeten geweest zijn, kortom.


Voor de stripliefhebbers vallen er veel knipogen te rapen in de film. De tekenplaten en stripalbums die het veertigjarige hoofdpersonage zichzelf toe-eigent zijn van de Belg Frank Pé (Ragebol, Zoo) en  van Jean Giraud/Moebius (luitenant Blueberry). Kuifje (van Hergé) wordt als hommage in de film getoond, en net als enkele van zijn voorgangers neemt Jirô Taniguchi een figurantenrol op zich. De man waarnaar de camera zwenkt op het einde van de film, in de TGV, is Taniguchi, overigens de enige Japanner die in de film voorkomt.

["Herinneringen" - Jirô Taniguchi. Casterman, 2010]

["Quartier Lointain" -  Regie: Sam Garbarski. Met oa: Léo Legrand, Alexandra Maria. Frankrijk, 2010]