Zoals elke tiener schreef hij wel eens een gedicht tot op z’n zeventiende het besef doordrong: “dit is lang niet slecht”. Gedichten van Y.M. Dangre raakten gepubliceerd in tijdschriften met naam. Het was dan ook reikhalzend uitkijken naar deze eerste roman. Cobra.be sprak met Y.M. Dangre op een zonnig Antwerps terras.
- Je bent begonnen met het publiceren van gedichten in tijdschriften, maar je echte debuut is dit boek,“Vulkaanvrucht”, een prozawerk. Heb je je eerste liefde de rug toegekeerd?
Ik ben in eerste instantie een dichter. Nog steeds. Ik zal altijd poëzie blijven schrijven. Dat is voor mij echt het hoogste in de literatuur. Maar op een bepaald moment had ik het gevoel dat ik niet alles meer gezegd kreeg in poëzie, dat ik een ander medium nodig had om mijn ei te kunnen leggen. Dat was het begin van dit boek.
- “Vulkaanvrucht” is niet bepaald een optimistische roman. Het hoofdpersonage, Séverine, een vrouw van middelbare leeftijd, ontvlucht een mislukt huwelijk door in een relatie te stappen die al evenzeer tot mislukken is gedoemd. Relaties zijn onmogelijk, liefde is onmogelijk. Welkom in de duistere wereld van YM Dangre?
Ik ben natuurlijk geen 45-jarige vrouw met een mislukt huwelijk achter de rug. De gelijkenis heeft zijn beperkingen, maar ik kan me in een aantal opzichten wel met haar identificeren. Voor mezelf zie ik ook nooit huis-, tuin- en keukengeluk weggelegd. Verliefd worden en zo, dat wel... maar de zachtglooiende romantische toekomst die dan daarna moet komen, die zal nooit aan mij besteed zijn.
- Je vertoont nog wel meer gelijkenissen met je hoofdpersonage. Zij was een literaire belofte op haar 21e, maar kreeg na het eerste succes geen letter meer op papier. Is dat ook jouw grote angst?
Ik was aan dit boek begonnen als een soort worst case senario van mijn leven. Stel: mijn roman flopt volledig en mede daardoor gaat mijn leven volledig naar de vaantjes... Maar naarmate het boek vorderde werd het personage autonoom en kreeg ze natuurlijk eigen drijfveren en zo.
- Het is bijzonder moeilijk om sympathie voor haar op te brengen.
Ja, dat kan ik me inbeelden. Ze heeft zo’n verdraaid besef van de werkelijkheid dat ze zichzelf en iedereen die te dicht bij haar komt, meesleept in de ondergang. Ze heeft bepaalde dingen meegemaakt in haar kindertijd die zo’n onuitwisbare indruk hebben gemaakt, dat ze getekend is voor het leven. Sommige gebeurtenissen in een mensenleven zijn zo groot, zo ondraaglijk, dat je zo nooit te boven komt. Vergeten kan nooit.
- Denk je dat een schrijver dat nodig heeft, de kwelling, de eeuwige zoektocht naar een ongrijpbaar geluk... ?
Je kan er niet naar op zoek gaan. Je kan niet zeggen “ik wil getormenteerd zijn”, dat zou zelfs behoorlijk getikt zijn, eigenlijk (lacht). Maar als je dat wel bent, dan zijn kunst en literatuur een manier om ermee om te gaan, natuurlijk. Dan sluipen daar dingen van in je werk.
- Voorlopig lijkt de muze je alvast niet in de steek te laten. In het voorjaar komt je eerste dichtbundel uit.
Ja, die is klaar om gedrukt te worden. Ondertussen ben ik al bezig aan mijn tweede roman. Ik wil er niet teveel over kwijt, maar deze keer zal de verteller een vijfentachtigjarige man zijn. Ik heb inderdaad een voorkeur voor oudere personages die al iets meegemaakt hebben hun leven en die daardoor gevormd zijn... Er zijn volgens mij teveel debuten over jonge mensen : jongeman van 25, met veel ambitie maar ook een beetje cynisch, stoot op obstakels in het leven en zijn cynisme wordt bewaarheid.. Dat interesseert me niet. Geef mij maar personages met een geschiedenis.
["Vulkaanvrucht" - Y.M. Dangre. Verschijnt op 15/9 bij Meulenhoff/Manteau, 2010]
